Rocco kende de zee als zijn vin.

Hij wist precies waar de lekkerste schelpjes lagen, waar de vissen zich verstopten en waar je vooral níét moest zwemmen als je geen zin had in een boze octopus.

Maar op een dag zag Rocco een bordje:

DEZE KANT OP VOOR DE LEUKSTE PLEK VAN DE ZEE

“Dat klinkt betrouwbaar,” dacht Rocco.

Hij volgde het pijltje.

Na tien minuten was er nog steeds niets.

Na twintig minuten ook niet.

Na een uur kwam hij weer precies bij hetzelfde bordje uit.

Rocco keek naar het bord.

Toen keek hij achter zich.

“Ah.”

Hij had de hele tijd rondjes gezwommen.

Hij draaide het bord om.

Op de achterkant stond:

“Je bent er al.”

Rocco knikte tevreden.

“Zie je wel. Ik wist dat ik goed zat.”

En hij zwom naar huis.