Overdag was Perry een heel normaal vogelbekdier.

Hij zat rustig voor zich uit te staren.

Hij at.

Hij waggelde een beetje rond.

Niemand vond dat vreemd.

Maar zodra iedereen weg was, veranderde er iets.

Perry keek eerst naar links.

Toen naar rechts.

Hij trok zijn hoed wat lager over zijn ogen.

“De kust is veilig.”

Uit zijn hoed haalde hij een piepklein zendertje.

Piep… piep…

“Perry, we hebben je nodig.”

Perry knikte ernstig.

Zijn missie: een verdwenen koekje terugvinden.

Hij kroop onder een struik door, rolde achter een bloempot langs en kwam uiteindelijk bij de verdachte terecht.

Een kip.

Perry keek de kip streng aan.

De kip keek terug.

Perry wees naar de kip.

De kip wees naar Perry.

Perry keek naar zijn eigen snavel.

Het koekje zat daar gewoon tussen geklemd.

Stilte.

“Missie afgebroken,” zei Perry.

Hij stopte het koekje in zijn mond, zette zijn hoed recht en liep weg.

De kip schudde haar hoofd.