Iedereen dacht dat Mila gewoon een klein insect was.

Maar Mila wist beter.

Zij was namelijk weervrouw.

Niet zo’n weervrouw die op televisie met een kaart staat. Mila deed het veel nauwkeuriger. Ze hing haar vleugels in de wind en luisterde heel goed.

“Wind uit het westen,” mompelde ze.

“Drie regendruppels voor vanmiddag.”

“En een grote kans dat iemand straks weer op mij gaat zitten.”

Dat laatste bleek meestal verrassend accuraat.

Pip hield haar voorspellingen zorgvuldig bij. Ze had zelfs een eigen meetinstrument: een ijzerdraadje dat ze aan haar lijf had geknoopt.

Het enige probleem?

Niemand luisterde naar haar.

Tot op een dag alle andere insecten binnen bleven omdat Mila voorspelde dat het zou gaan regenen.

De zon scheen de hele middag.

Mila keek naar de strakblauwe lucht.

Ze keek naar haar draadje.

Toen zuchtte ze.

“Blijkbaar moet ik toch maar stoppen met het weer voorspellen.”

Precies op dat moment begon het keihard te regenen.

Mila glimlachte.

“Zie je wel.”