Kees hield niet zo van regels.

Als iedereen links liep, liep hij rechts.
Als iedereen netjes op het pad bleef, nam Kees liever een klein ommetje.

Op een ochtend zag hij een bordje staan:

“NIET AANRAKEN.”

Kees bleef staan.

Hij keek naar het bordje.
Toen naar zijn twee blaadjes.
Toen weer naar het bordje.

Hij tikte er héél voorzichtig met één blaadje tegenaan.

Niets.

Dus tikte hij nog een keer.

Het bordje wiebelde.

Kees grijnsde en liep snel door alsof er niets gebeurd was.

“Regels zijn er natuurlijk om gelezen te worden,” mompelde hij.

En vooral om net niet te worden opgevolgd.