De Kerst die bijna misging

Op de Noordpool was het de drukste dag van het jaar. Mrs. Claus liep met een stapel papieren onder haar arm door de werkplaats.

“De cadeautjes zijn ingepakt. De slee staat klaar. De rendieren hebben gegeten. De elfjes hebben hun pauzes gehad.”

Ze keek op haar lijst. “En niemand heeft overuren gemaakt.” Ze glimlachte tevreden. Toen hoorde ze een enorme KRAK.

Mrs. Claus sloot haar ogen. “Dat stond niet op mijn lijst.” Buiten bleek Brammel bij de kerstverlichting te staan.

Hij was officieel kerstlichtjesinspecteur en had ontdekt dat drie lampjes het niet deden. “Dit kan zo niet,” zei hij ernstig.

“Het is bijna Kerstmis!” Hij wees naar de boom. “Lampje 247 knippert te langzaam. Lampje 248 doet helemaal niets. En lampje 249…”

Hij zweeg. “Wat is er met 249?” vroeg Mrs. Claus. “Die doet het prima.” Mrs. Claus keek hem aan. “En waarom heb je hem dan losgehaald?”

Brammel dacht even na. “Voor de zekerheid.” Op dat moment kwam Elara aanlopen. Sinds ze haar eigen winkeltje had geopend, was ze officieel niet meer

verantwoordelijk voor wat engelen volgens anderen allemaal moesten doen. Maar toen ze de kapotte kerstverlichting zag, pakte ze haar gereedschapskist.

“Ik kan het wel repareren.” “Graag,” zei Mrs. Claus. Elara ging aan de slag. Maar terwijl ze bezig was, kwam Hazel enthousiast de keuken uitrennen.

“Ik heb het kerstdiner gemaakt!” Iedereen werd stil. Hazel zette een grote pan op tafel. “Dit is soep.” Brammel keek erin. “Dat lijkt op cement.”

“Dat komt omdat het kerstsoep is.” Daarna kwamen de koekjes. Ze waren zo hard dat Frits er voorzichtig tegenaan tikte. Tok. “Die kunnen we misschien

gebruiken als kerstversiering,” zei hij. Hazel straalde. “Zie je wel? Ik wist dat ze goed waren!” Mrs. Claus zuchtte, maar moest lachen. “Zet alles maar neer.”

Ook Frits kwam ineens binnenlopen. Hij droeg geen hoed, geen sjaal en had nog maar twee knopen. “Ik heb een nieuw plan,” zei hij.

Niemand vroeg waarom hij er nog armer uitzag dan normaal. “Ik ga sneeuw verkopen.” Mrs. Claus keek naar de sneeuw die overal om hen heen lag.

“Frits…” “Premium sneeuw.” “Frits.” “Handgeschept.” “Frits!” “Met kerstgarantie.” Mrs. Claus wees naar buiten, er lag helemaal geen sneeuw.

“Ga maar gewoon zitten.” Dat deed hij.  Een paar minuten later kwam Puck binnenrennen. Hij had een enorme stapel cadeautjes bij zich. “Alles is bezorgd!”

Mrs. Claus keek hem aan. “Alles?” Puck knikte trots.  Alles wat ik kon vinden.” Ze pakte een lijst. “Puck…” “Ja?” “Dit cadeau moest naar nummer 81.”

“Dat klopt.” “Waarom staat hier dan nummer 18?” Puck keek naar het pakje. “Dat is een heel ander getal.” Mrs. Claus haalde diep adem.

“Heb je de namen gelezen?” Puck keek haar verbaasd aan. “Welke namen?” Precies op dat moment ging er buiten een kerstlampje aan.

Daarna nog één. En nog één. En toen gingen alle lampjes tegelijk aan. Elara had de verlichting gerepareerd. De hele Noordpool straalde.

Iedereen keek omhoog. Zelfs Mrs. Claus glimlachte. “Nou,” zei ze. “De verlichting doet het.” Brammel knikte tevreden.

“Mijn werk zit erop.” Hazel zette haar kerstcement op tafel. “Dan kunnen we eten.” Frits pakte een rendierkoeksteen.

“Of we kunnen ermee bouwen.” Puck kwam terug met het laatste cadeau. Hij keek naar de doos. Geen naam. Geen adres. Niets. Hij schudde hem.

Rammel rammel. “Nou,” zei hij. “Dan moet degene die dit krijgt maar even raden.” Hij zette het pakket onder de kerstboom.

De volgende ochtend stond iedereen rond de boom. Mrs. Claus pakte het cadeau op. Er zat een briefje aan. Voor iedereen. Ze maakte het open.

Er zat één grote doos koekjes in. Hazel keek ernaar. “Die heb ik niet gemaakt.” “Gelukkig maar,” zei Frits. Iedereen begon te lachen.

Toen keek Mrs. Claus naar haar lijst. Alles was uiteindelijk goed gekomen. De verlichting deed het. Het eten stond klaar. De cadeautjes waren bezorgd.

En zelfs Puck had deze keer niets verkeerd afgeleverd. Nou ja… Bijna niets. Mrs. Claus keek nog één keer naar buiten.

Daar stond een volwassen man met een poppenhuis. Een peuter met een boormachine. En iemand zonder hond met een enorme zak hondenbrokken.

Ze zuchtte. “Volgend jaar,” zei ze, “gaan we toch echt iets doen aan die adressen.” Puck glimlachte. “Maar iedereen heeft een cadeau gekregen.”

Daar had hij eigenlijk wel een punt. En zo werd het de vreemdste, chaotischste en misschien wel leukste Kerst die ze ooit hadden gehad.

Niet omdat alles volgens plan ging. Maar omdat iedereen, op zijn eigen bijzondere manier, had geholpen. Zelfs Frits.

Al had niemand enig idee wat hij precies had bijgedragen.

En ineens begon het zachtjes te sneeuwen.